Η Ελένη Ιακωβάκη δακρυσμένη στο βάθρο, στην απονομή του χρυσού της μεταλλίου και στην ανάκρουση του Εθνικού Ύμνου

Μια κούρσα που η θύμησή της θα μείνει ανεξίτηλη στη μνήμη όσων την παρακολούθησαν. Η Ελένη Ιακωβάκη αναδείχθηκε Πρωταθλήτρια Ευρώπης Κ18 στα 400 μ. με εμπόδια στο Ριέτι με μεγάλο πανελλήνιο ρεκόρ 52.38.

Ήταν μια κούρσα που έστεψε την 17χρονη αθλήτρια του Χρήστου Κατσίκα πρωταθλήτρια Ευρώπης, όπως κάποτε ο πατέρας της -θρύλο του ελληνικού στίβου, περικλή Ιακωβάκη- στα 400 μ. με εμπόδια. Και όχι μόνο αυτό! Το χρονόμετρο έγραψε 52.38. Ναι 52.38! Ένα δευτερόλεπτο και ένα εκατοστό κάτω από το προηγούμενο ρεκόρ της, που ούτως ή άλλως ήταν μια εξαιρετική επίδοση.

Η Ιακωβάκη δεν παρασύρθηκε από το γρήγορο πρώτο 200άρι της Ουγγαρέζας Σοφία Εμάνουελ και μπήκε στην ευθεία με όλες τις δυνάμεις του κόσμου για να περάσει πρώτη τη γραμμή του τερματισμού και στο πάνθεον της ιστορίας στο πρωτάθλημα των μικρών, ουρλιάζοντας από χαρά!

Η Ιακωβάκη ολοκλήρωσε τον αγώνα της, έκανε πανελλήνιο ρεκόρ και οι φωτογραφίες του ΣΕΓΑΣ την εμφάνισαν να παίρνει αγκαλιά την ελληνική σημαία και να δακρύζει, κρύβοντας στη συνέχεια το πρόσωπό της στη γαλανόλευκη.

“Είναι ένα μετάλλιο αφιερωμένο σε όλη την Ελλάδα, σε όλα τα παιδιά που με στήριζαν, γιατί όλη η ομάδα έλεγε “θα πας και θα πάρεις το χρυσό”. Το πίστευα, αλλά ήξερα ότι είναι πολύ καλό για να είναι αληθινό όλο αυτό και τελικά έγινε. Η αλήθεια είναι πως τα βρήκα πολύ σκούρα κάποια στιγμή στο 200άρι και μετά, με την αθλήτρια από την Ουγγαρία, γιατί πάντα πάει πολύ γρήγορα, το περίμενα αυτό και είχε δυνάμεις.

Όμως ήθελα τόσο πολύ να νικήσω, δεν υπήρχε περίπτωση να έχανα. Η πίεση που μου άσκησε με βοήθησε να βγάλω το ρεκόρ, το περίμενα, αλλά όχι τόσο κάτω, περίμενα να γράψω 52 και σκεφτόμουν τι θα κάνω. Να πέταξα το βραχιόλι που γράφει 53 και πήγα κι έδειξα το χρονόμετρο. Ανυπομονώ να ακούσω τον Εθνικό Ύμνο” δήλωσε μετά τον αγώνα της.

Το νέο “αστέρι” του ελληνικού στίβου δεν έκρυψε την συγκίνησή της ούτε λίγη ώρα μετά, στην απονομή του χρυσού της μεταλλίου.

Ανέβηκε στο πρώτο σκαλί του βάθρου, δάκρυσε, πήρε το “χρυσαφικό” της, άκουσε τον Εθνικό ύμνο και άφησε την συγκίνηση να φανεί στα μάτια της και να βγει σαν μεγάλη ανάσα ανακούφισης, για όσα είχε πετύχει.