Παγίδες στη ρύθμιση μπορούν να οδηγήσουν σε απώλεια του «κουρέματος» μετά τη μετατροπή σε ευρώ

Μπορεί η ρύθμιση για τα δάνεια σε ελβετικό φράγκο να υπόσχεται σημαντική ελάφρυνση, όμως στις λεπτομέρειες κρύβονται και κάποιες παγίδες για τους δανειολήπτες.

Όπως αναφέρεται στον Οδηγό Ερωτήσεων – Απαντήσεων που εξέδωσε το υπουργείο Οικονομικών (ΥΠΟΙΚ) για τη ρύθμιση, αν ο δανειολήπτης ενταχθεί, επωφεληθεί από τη βελτιωμένη μετατροπή και στη συνέχεια το δάνειο καταγγελθεί λόγω μη εξυπηρέτησης, τότε το «κούρεμα» δεν θεωρείται δεδομένο. Η οφειλή παραμένει σε ευρώ και δεν επιστρέφει στο ελβετικό φράγκο, αλλά επανυπολογίζεται σαν η μετατροπή να είχε γίνει στην τρέχουσα ισοτιμία ευρώ – ελβετικού φράγκου, χωρίς τη βελτίωση που προβλέπει η ρύθμιση. Με απλά λόγια, εφόσον φτάσει σε καταγγελία, ο οφειλέτης χάνει το όφελος της ευνοϊκής ισοτιμίας που είχε «κλειδώσει» όταν μπήκε στη διαδικασία.

Η συγκεκριμένη πρόβλεψη έχει πρακτικό βάρος γιατί συνδέει άμεσα το όφελος με τη συνέχιση της ομαλής αποπληρωμής μετά τη μετατροπή. Δεν πρόκειται για μια εφάπαξ μείωση που παραμένει ανεξάρτητα από το τι θα ακολουθήσει, αλλά για μια διευκόλυνση που μπορεί να ανατραπεί αν το δάνειο ξανακοκκινίσει και οδηγηθεί σε καταγγελία.

Οι δύο προθεσμίες

Την ίδια στιγμή, ας σημειωθεί ότι δεν υπάρχει μία ενιαία προθεσμία για όλους. Για όσους επιδιώκουν ένταξη στις κατηγορίες 1, 2 ή 3, δηλαδή περιπτώσεις όπου απαιτείται βεβαίωση κατάταξης, πρέπει μέσα σε έξι μήνες από την έναρξη ισχύος της διαδικασίας να έχει κατατεθεί στον πιστωτή τόσο η βεβαίωση όσο και το αίτημα μετατροπής. Με αφετηρία την 19.02.2026, το χρονικό όριο τοποθετείται στις 19.08.2026.

Ωστόσο, για τους οφειλέτες που δεν υπάγονται στις παραπάνω κατηγορίες και δεν χρειάζεται να προσκομίσουν βεβαίωση, η αίτηση προς τον πιστωτή έχει διαφορετικό χρονοδιάγραμμα. Η προθεσμία μετρά από τη δημοσίευση του ΦΕΚ της ρύθμισης, δηλαδή από 19.12.2025, και λήγει στις 19.06.2026. Πρόκειται για διαχωρισμό που μπορεί να περάσει απαρατήρητος αν κάποιος κρατήσει μόνο τη μεταγενέστερη ημερομηνία, ενώ στην πράξη ξεχωρίζει εκείνους που χρειάζονται πιστοποίηση ένταξης σε κατηγορία από εκείνους που δεν τη χρειάζονται.